Lately, I’ve made weekday walks a real habit. There’s a park close to my home, and I keep choosing that route on purpose—because it’s nearby, the distance feels manageable, and the park sits a little higher than the surrounding streets. That small “height” makes a big difference: my body can actually catch the sun. And when the sun touches you in winter, even for a short time, it feels like your whole system exhales. I walk there to relax, to clear my head, and to come back to myself—one simple step at a time.
Son zamanlarda hafta içi yürüyüşlerini gerçekten bir alışkanlığa dönüştürdüm. Evime çok yakın bir park var ve özellikle orayı tercih ediyorum—çünkü hem yakın, mesafesi kısa, hem de bulunduğu yer biraz daha yüksekte. Bu küçük yükseklik bile çok fark ediyor: vücudum güneşle temas edebiliyor. Kışın güneşi kısa süreli bile olsa insana öyle iyi geliyor ki… Sanki bütün beden “oh” diyor. Bu yürüyüşleri rahatlamak, zihnimi sakinleştirmek ve kendime geri dönmek için yapıyorum.
What made today special was the timing. We’re already in the middle of January—winter’s heart—and yet the weather was almost sunny. Yes, rain came later, but that first stretch of daylight was beautiful. The sky looked dramatic, like winter skies do: thick clouds, then a soft opening, then a brighter patch of light. I walked for about an hour, and it felt effortless, like my feet already knew the rhythm. The air was crisp but not cruel, and the whole park had that quiet “pause” feeling.
Bugünü özel yapan şey zamanlamasıydı. Ocak ayının ortasına gelmişiz—kışın tam ortası—ama hava neredeyse güneşliydi. Sonra yağmur yağdı ama o güneşli anlar gerçekten çok güzeldi. Gökyüzü kışın o dramatik hâlindeydi: kalın bulutlar, sonra bir açıklık, sonra daha aydınlık bir ışık. Yaklaşık bir saat yürüdüm ve hiç zorlanmadım; sanki ayaklarım zaten ritmi biliyordu. Hava serindi ama sert değildi. Parkın genelinde de tatlı bir “durulma” hissi vardı.
Another difference: I didn’t listen to music this time. Usually I do, but today the environment was so calm that I didn’t want to cover it with sound. There were only one or two people walking, and even they left early. After that, it was mostly silence—real silence, not the empty kind, but the living kind: wind moving through branches, distant city sounds fading, birds, the soft texture of steps on the path. Without headphones, I noticed more. My thoughts slowed down, and my breathing became deeper without me forcing it.
Bu sefer bir şey daha farklıydı: müzik dinlemeden yürüdüm. Normalde dinlerim ama bugün ortam o kadar sakindi ki üzerini sesle kapatmak istemedim. Bir iki kişi vardı yürüyen, onlar da erken ayrıldı. Sonra sessizlik kaldı—ama boş bir sessizlik değil, yaşayan bir sessizlik: rüzgârın dalların arasından geçişi, uzaktan gelen şehir seslerinin azalması, kuşlar, yürüyüş yolunda adımların yumuşak sesi… Kulaklık olmayınca daha çok şey fark ettim. Düşüncelerim yavaşladı, nefesim kendiliğinden derinleşti.
I kept looking up at the sky as I walked, and I can’t explain it any other way: it genuinely helped me. I touched the trees—more than once. There’s something grounding about putting your hand on bark and feeling that steady, quiet life. It reminded me that not everything needs to be rushed, solved, or optimized. Some things simply exist—and that’s enough. I felt calmer with every few minutes that passed, like my nervous system was being gently “re-set” by nothing more complicated than air, light, and trees.
Yürürken sık sık gökyüzüne bakıyorum ve başka türlü anlatamıyorum: gerçekten iyi geldi. Ağaçlara dokundum—birden fazla kez. Elini ağacın kabuğuna koyup o durağan, sessiz yaşamı hissetmek insana garip bir şekilde güç veriyor. Her şeyin aceleye gelmesi, çözülmesi, optimize edilmesi gerekmiyor; bunu hatırlattı. Bazı şeyler sadece var olur—ve bu yeter. Dakikalar geçtikçe daha da sakinleştim; sanki sinir sistemim, sadece hava, ışık ve ağaçlarla nazikçe “yeniden ayarlanıyordu.”
Then I did something I’ve been wanting to do for a while: I took off my shoes and started walking on the grass and soil. I tried to step especially near the trees—around their roots and in the softer earth beneath their branches. Feeling the ground directly under my feet was surprisingly powerful. It wasn’t about being brave or dramatic; it was simple and natural. I could feel the coolness, the texture, the tiny changes in the surface. And honestly, it made me feel present in a way I didn’t expect. I want to say: try it—carefully, safely—at least once.
Sonra uzun zamandır yapmak istediğim çok güzel bir şeyi yaptım: ayakkabılarımı çıkardım ve çimde, toprakta yürümeye başladım. Özellikle ağaçların diplerinde, köklerinin çevresinde, ağaç kollarının altında kalan daha yumuşak toprakta yürümeye çalıştım. Ayağımın altına toprağın direkt temas etmesi inanılmaz güçlü bir hismiş. Gösteriş olsun diye değil; çok basit, çok doğal bir şey. Serinliği, dokuyu, zemindeki küçük farklılıkları hissettim. Ve beklemediğim kadar “anda” hissettim. Gerçekten söylüyorum: dikkatli ve güvenli bir şekilde, bir kez bile olsa deneyin.
Near the end, I sat on a bench for a while and just rested. The rain finally arrived in small drops, and a few of those drops landed on me—nothing annoying, just gentle and real. It felt like the walk had its own little ending scene: a quiet pause, a soft sprinkle, a grateful mind. The whole walk lasted about an hour. Before I reached home, I stopped and bought a drink—something healthy, probably made for kids, but it still made me feel good. I also picked up two healthy breads and went home feeling lighter than when I left.
Sonlara doğru bir bankta oturdum ve biraz dinlendim. Yağmur sonunda küçük küçük taneler hâlinde geldi; birkaç damla üzerime düştü—rahatsız edici değil, tam tersine tatlı ve gerçek bir his. Yürüyüşün kendi küçük final sahnesi gibiydi: sessiz bir duruş, hafif bir serpiştirme, şükreden bir zihin. Yürüyüşüm toplam bir saat sürdü. Eve varmadan önce bir içecek aldım—sağlıklı, çocuklar için bile olabilir ama bana iyi geldi. Bir de iki tane sağlıklı ekmek alıp eve döndüm. Çıktığımdan daha hafif hissederek.