I went to the TÜYAP Book Fair this weekend with my siblings—Saturday and Sunday—and it felt like photographing a living organism. I would have preferred a weekday for a calmer experience, but my siblings work during the week, so the weekend was our only option. From the entrance onward, everything was motion: people flowing through the gates, announcements in the background, bags in hands, and corridors packed shoulder to shoulder.
Bu hafta sonu kardeşlerimle TÜYAP Kitap Fuarı’na gittim—Cumartesi ve Pazar—ve sanki yaşayan bir organizmanın içinde yürür gibiydik. Daha sakin olduğu için hafta içi gitmeyi tercih ederdim ama kardeşlerim hafta içi çalıştığı için tek seçenek hafta sonuydu. Girişten itibaren her şey hareketti: turnikelerden akan kalabalık, arka planda anonslar, ellerde poşetler ve omuz omuza dolu koridorlar.
Outside, the sky kept shifting between soft clouds and bright blue, and the building’s sharp geometry created a great contrast with the smooth cloud texture. The flags at the entrance moved with the wind like a rhythm, which made the scene feel even more dynamic. Before we even stepped inside, I already felt the “story” of the day: a busy city mood, a huge venue, and thousands of people chasing books.
Dışarıda gökyüzü bulutlarla parlak mavi arasında sürekli değişiyordu; TÜYAP binasının keskin çizgileri de o yumuşak bulut dokusuyla güzel bir kontrast oluşturdu. Girişteki bayraklar rüzgârla ritim tutar gibi hareket ediyordu ve sahneyi daha da canlı kılıyordu. İçeri girmeden bile günün hikâyesi belliydi: yoğun bir şehir hâli, dev bir mekân ve kitapların peşinde binlerce insan.
Inside, the light changed completely. There were cooler overhead lights, warmer spotlights at stands, and reflections on glossy covers everywhere. Taking photos in that kind of environment needs two opposite skills at once: patience and speed. Wide shots helped me show the scale of the crowd, and close-ups helped me capture the texture of the fair—hands flipping pages, book spines, and little moments of focus in the middle of noise.
İçeri girince ışık tamamen değişti. Tepeden gelen daha soğuk aydınlatmalar, standların sıcak spotları ve parlak kapaklarda her yerde yansımalar vardı. Böyle bir ortamda fotoğraf çekmek aynı anda iki zıt beceri istiyor: sabır ve hız. Kalabalığın büyüklüğünü anlatmak için geniş kadrajlar işe yaradı; fuarın dokusunu yakalamak içinse yakın planlar—sayfa çeviren eller, kitap sırtları ve gürültünün ortasında oluşan küçük odak anları.
-
My biggest regret is simple: I didn’t prepare a list. There were so many stands and titles that the question “What do I actually need?” got lost in the chaos of options. I couldn’t even properly check economics- or energy-related stands, which I normally would have enjoyed. The fair was rich, but without a plan, I was mostly reacting instead of searching.
En büyük pişmanlığım çok net: liste hazırlamamış olmam. O kadar çok stand ve kitap vardı ki “Ben aslında neye ihtiyacım var?” sorusu seçeneklerin kalabalığında kayboldu. Normalde keyifle bakacağım ekonomi ve enerjiyle ilgili standlara bile doğru düzgün bakamadım. Fuar çok zengindi ama plansız olunca aramak yerine daha çok akışa kapıldım.
Still, I did make a few meaningful choices. I bought two or three Kurdish books, and I also picked up Amin Maalouf’s Leo the African. I started reading it today, and it’s already doing something magical: the noise of the fair fades away, and the world inside the pages becomes louder. Sometimes one good book is enough to turn a tiring day into a memorable one.
Yine de birkaç anlamlı seçim yaptım. İki-üç tane Kürtçe kitap aldım ve Amin Maalouf’un Afrikalı Leo kitabını da aldım. Bugün okumaya başladım ve şimdiden garip bir büyü yaptı: fuarın gürültüsü geride kalıyor, sayfaların içindeki dünya daha yüksek sesle konuşmaya başlıyor. Bazen tek bir iyi kitap bile yorucu bir günü unutulmaz yapabiliyor.
One of the sweetest surprises was my aunt’s stand. She is a children’s author, and she came to promote her book Hiperaktif Koala. We took photos together, and that moment felt special—not only as family, but as a reminder that writing and publishing are real efforts that deserve visibility. Seeing her meet readers added a warm, human layer to the whole experience.
En tatlı sürprizlerden biri halamın standıydı. O bir çocuk yazarı ve Hiperaktif Koala kitabının tanıtımı için gelmişti. Birlikte fotoğraf çektirdik ve o an sadece aile hatırası değil; yazmanın ve yayımlamanın gerçek bir emek olduğunu hatırlatan özel bir an oldu. Okurlarla buluşmasını görmek fuarın içine sıcak, insani bir katman ekledi.
And yes—my feet learned a harsh lesson: high heels at a book fair are a bad idea. After hours of walking, stopping, squeezing through crowds, and standing in lines, I was exhausted. But it was the kind of exhaustion that comes with a full mind. Even when the body complains, the brain quietly stores the day as something valuable.
Ve evet—ayaklarım acı bir ders öğrendi: kitap fuarına topuklu ayakkabıyla gitmek kötü bir fikir. Saatlerce yürüyüp durduktan, kalabalıkta sıkıştıktan, kuyruklarda bekledikten sonra çok yoruldum. Ama bu, zihni dolduran türden bir yorgunluktu. Beden söylenirken bile beyin o günü “değerli” diye arşivliyor.
-
Recently I finished a diction course and started voice work. My teacher keeps saying, “Read books out loud.” So I plan to practice with both Turkish and Kurdish books—improving pronunciation, rhythm, and confidence, while also strengthening my Kurdish in real use. In a strange way, it’s similar to photography: first you learn to see, then you learn to tell.
Yakın zamanda diksiyon kursum bitti ve seslendirmeye başladım. Hocam sürekli “Kitapları sesli okuyun” diyor. Ben de hem Türkçe hem Kürtçe kitaplarla pratik yapmayı planlıyorum; telaffuzumu, ritmimi ve özgüvenimi geliştirmekle birlikte Kürtçemi de gerçek kullanımda güçlendirmek için. Garip bir şekilde fotoğrafçılığa benziyor: önce görmeyi öğreniyorsun, sonra anlatmayı.
-
Next time I’ll do it differently: a clear reading list, comfortable shoes, and an early visit—ideally on a weekday. That way I can focus on the topics I truly care about (economics, energy, sustainability) and photograph the details with more intention. This weekend was crowded and chaotic, but it also reminded me why I love book spaces: even in the loudest hall, a single page can create silence inside you.
Bir dahaki sefere farklı yapacağım: net bir okuma listesi, rahat ayakkabı ve mümkünse erken saat—hatta ideal olarak hafta içi. Böylece gerçekten ilgilendiğim alanlara (ekonomi, enerji, sürdürülebilirlik) odaklanabilir ve detayları daha bilinçli bir şekilde fotoğraflayabilirim. Bu hafta sonu kalabalık ve kaotikti ama bana şunu da hatırlattı: kitap mekânlarını neden sevdiğimi… En gürültülü salonda bile tek bir sayfa insanın içinde sessizlik kurabiliyor.