Last week felt like a tiny, cinematic victory over winter. Even though it’s the cold season, the sky was bright and blue, the kind of weather that makes you forget your coat for a second. I took the metro just three stops, then decided to walk the rest—about half an hour—because the air was simply perfect. I was heading to a café my friend had recommended, and the best part was that it’s close to my home. The walk itself became part of the celebration: calm streets, crisp light, and that rare “everything is in its right place” feeling.
Geçen hafta kışa karşı küçük, sinematik bir zafer gibiydi. Mevsim kış olmasına rağmen gökyüzü pırıl pırıldı; insanın bir an montunu unutacağı kadar aydınlık ve maviydi. Metroyla sadece üç durak gittim, sonra kalan yolu yürümeyi seçtim—yaklaşık yarım saat—çünkü hava gerçekten miss gibiydi. Arkadaşımın tavsiye ettiği bir kafeye gidiyordum ve en güzel tarafı evime yakın olmasıydı. Yürüyüş, kutlamanın bir parçasına dönüştü: sakin sokaklar, tertemiz bir ışık ve “her şey olması gerektiği yerde” hissi.
From the outside, the place already had personality. The façade and the details caught my attention before I even stepped in, like it was quietly saying, “you’ll like it here.” The café is called Noi Crea, and it feels like a patisserie with a boutique soul—warm tones, elegant corners, and that gentle buzz that good places always have. And today was extra special for a simple reason: it was my birthday. I didn’t want a big plan. I wanted a soft celebration, something just for me.
Dışarıdan bile mekânın bir karakteri vardı. Daha içeri girmeden vitrini, renkleri ve detayları “burayı seveceksin” der gibi dikkatimi çekti. Kafenin adı Noi Crea ve tam bir pastane ama aynı zamanda butik bir ruha sahip gibi—sıcak tonlar, şık köşeler ve iyi yerlerde olan o tatlı, hafif kalabalık hissi. Bugünse benim için daha da özeldi çünkü doğum günümdü. Büyük bir plan istemedim. Daha sakin, sadece kendime ait bir kutlama istedim.
I brought my laptop with me, because I wanted this to be both a treat and a little “me time” productivity moment. I ordered their dessert that intrigued me the most—its name was Perla—and a double espresso to match the mood. The first sip of espresso was sharp and comforting, and the dessert looked almost too pretty to touch. But of course I did. Perla was genuinely delicious: light, creamy, and balanced, the kind of sweet that doesn’t overwhelm you, it just makes you slow down and pay attention.
Yanıma bilgisayarımı da aldım; bu an hem kendimi şımarttığım hem de “kendimle baş başa” üretken bir zaman olsun istedim. En çok ilgimi çeken tatlıyı söyledim—adı Perla idi—yanına da tam ruh halime uygun bir double espresso. Espresso’nun ilk yudumu hem keskin hem de iç ısıtan bir şeydi. Tatlı ise o kadar şık görünüyordu ki dokunmaya kıyamıyorsun. Ama tabii ki dokundum. Perla gerçekten harikaydı: hafif, kremamsı ve dengeli; baymayan, insanı yavaşlatıp anın tadını fark ettiren bir tatlı.
The café was busy, yet it didn’t feel chaotic. That’s a rare talent. I found a small table in a quieter area, and it felt like discovering a secret pocket of peace inside a lively place. Around me there were soft conversations, clinking cups, the occasional laughter—life happening, but at a respectful volume. I took a few photos because the light was gorgeous and the atmosphere deserved to be remembered. Sometimes you don’t need a big event to feel happy; you just need the right corner, the right coffee, and a little space to breathe.
Kafe kalabalıktı ama kaotik değildi. Bu çok az yerde olur. Daha sakin bir alanda küçük bir masa buldum ve sanki kalabalığın içinde gizli bir huzur köşesi keşfetmiş gibi oldum. Etrafımda hafif sohbetler, fincan sesleri, arada bir gülüşmeler… hayat akıyordu ama saygılı bir ses düzeyinde. Işık çok güzel olduğu için birkaç fotoğraf çektim; ortam gerçekten hatırlanmaya değerdi. Bazen mutlu olmak için büyük bir organizasyon gerekmiyor; doğru köşe, doğru kahve ve nefes alacak biraz alan yetiyor.
I stayed for about three hours, and it passed the way good time always passes—quietly and quickly. I wrote a little, thought a lot, watched the sky through the windows, and felt genuinely grateful. This was the kind of birthday celebration I needed: simple, calm, personal. No pressure, no noise—just a beautiful day and a beautiful café that turned into a memory. Honestly, it felt like the best gift I could give myself: showing mi up for my own happiness, even in the middle of winter.
Yaklaşık üç saat kaldım ve iyi zamanın her zaman geçtiği gibi geçti—sessizce ve hızlıca. Biraz yazdım, çokça düşündüm, camdan gökyüzünü izledim ve içten bir şükran hissettim. İhtiyacım olan doğum günü kutlaması tam olarak buydu: sade, sakin, kişisel. Ne baskı, ne gürültü—sadece güzel bir gün ve güzel bir kafe; sonra da anıya dönüşen bir his. Açıkçası kendime verebileceğim en güzel hediyeydi bu: kışın ortasında bile kendi mutluluğum için ortaya çıkmak ve o anı sahiplenmek.