Last month Özge and I walked along the Golden Horn and entered a place that feels like an exhale from the city: Artİstanbul Feshane. Outside, Istanbul was bright and blue; inside, the atmosphere changed instantly. Feshane carries the memory of production—an old factory structure reborn as a contemporary art space—and that transformation already sets the tone. It’s as if one kind of collective history makes room for another. The building doesn’t just host the exhibition; it participates in it. You can feel that you’re stepping into layered time, where walls that once held industry now hold stories.
Geçen ay Özge’yle birlikte Haliç kıyısında yürüyüp şehrin içinden bir “nefes alanına” girmiş gibi olduk: Artİstanbul Feshane. Dışarıda İstanbul aydınlık ve masmaviydi; içerideyse atmosfer anında değişti. Feshane, üretimin hafızasını taşıyan eski bir fabrika yapısının çağdaş sanat mekânına dönüşmüş hâli ve bu dönüşüm daha girişte serginin ruhunu kuruyor. Sanki bir kolektif tarih başka bir kolektif tarihe yer açıyor. Mekân yalnızca sergiyi ağırlamıyor; serginin bir parçasına dönüşüyor. Birden “katmanlı zaman”ın içine giriyorsun: Bir zamanlar endüstriyi taşıyan duvarlar, şimdi hikâyeleri taşıyor.
Inside, the first thing that hits you is scale. This is not a quick visit, not a “look and move on” exhibition. It feels more like entering a constructed landscape—made of objects, shadows, and questions that don’t let you stay comfortable. The title “Hafıza” (Memory) isn’t used in a soft, nostalgic way here. It is closer to a demand: to remember, to witness, to stop pretending you didn’t see. Özge and I kept slowing down without even noticing, as if the space itself forced a different rhythm.
İçeride ilk çarpan şey ölçek. Bu sergi hızlıca gezilip çıkılacak bir yer değil; “bakıp geçme” hissi hiç vermiyor. Daha çok nesnelerden, gölgelerden ve insanı rahat bırakmayan sorulardan kurulmuş bir manzaranın içine girmek gibi. “Hafıza” başlığı burada yumuşak, nostaljik bir tonda kullanılmıyor. Daha çok bir çağrı gibi: hatırla, tanık ol, görmemiş gibi yapma. Özge’yle fark etmeden yavaşladık; sanki mekân kendi ritmini dayatıyordu.
One of the strongest ideas in the exhibition is how language can be lost—sometimes by time, sometimes by power. “The Lost Alphabet” feels like more than a poetic phrase. It suggests that what a society can say, what it chooses to name, and what it is forced to silence, all become part of the same system. In front of those oversized letters casting sharp shadows, I kept thinking: memory isn’t only stored in archives. It is stored in what we can still pronounce, and in what we are no longer allowed to pronounce.
Serginin en güçlü fikirlerinden biri “dilin kaybı” üzerine kurulu; bazen zamanla, bazen iktidarla kaybolan bir dil. “Kayıp Alfabe” sadece şiirsel bir ifade gibi değil; daha derin bir iddia gibi duruyor. Toplumun neyi söyleyebildiği, neyi adlandırdığı ve neyi susturmaya zorlandığı aynı sistemin parçası. Sert gölgeler düşüren o dev harflerin önünde şunu düşündüm: hafıza sadece arşivlerde tutulmuyor. Söyleyebildiğimiz kelimelerde de duruyor; söyleyemediğimiz, söylemememiz istenen kelimelerde de.
What makes Ahmet Güneştekin’s approach powerful is his use of materials that already carry human weight. Objects speak before any explanation does. Suitcases, shoes, textiles, repeated names, stacked forms—these are not neutral choices. A suitcase is the shape of uncertainty: what you grab when you don’t know if you will return. A mass of objects becomes a mass of lives, and suddenly the distance between “artwork” and “reality” collapses. More than once, I caught myself standing still, almost forgetting to take a photo.
Ahmet Güneştekin’in yaklaşımını güçlü kılan şey, insan ağırlığı taşıyan malzemeleri seçmesi. Açıklama gelmeden önce nesneler konuşuyor. Bavullar, ayakkabılar, kumaşlar, tekrar eden isimler, üst üste yığılmış formlar… Bunlar nötr seçimler değil. Bavul belirsizliğin şekli: dönüp dönmeyeceğini bilmediğinde yanına aldığın şey. Nesneler çoğaldıkça hayatlar çoğalıyor ve bir noktada “eser” ile “gerçek” arasındaki mesafe çöküyor. Birkaç kez, fotoğraf çekmeyi unutup öylece kaldığımı fark ettim.
Throughout the exhibition, the themes point toward Türkiye’s unresolved realities—migration, displacement, the Kurdish question, and the everyday pressure of being a minority in your own geography. The works don’t lecture, but they refuse to let you look away. They turn the gallery into a space of moral attention. You may enter as a visitor, but you leave as someone who has been asked to carry something. Özge and I exchanged glances that said the same thing: this isn’t just “good art.” This is a confrontation.
Sergi boyunca temalar Türkiye’nin çözülememiş gerçeklerine işaret ediyor: göç, yerinden edilme, Kürt meselesi ve kendi coğrafyasında azınlık olmanın gündelik baskısı. İşler vaaz vermiyor ama gözünü kaçırmana da izin vermiyor. Galeriyi “ahlaki dikkat” alanına çeviriyor. Ziyaretçi olarak giriyorsun, ama çıkarken sana bir şey taşıman söylenmiş gibi oluyor. Özge’yle arada bir bakıştık; ikimizin de aklından aynı şey geçti: bu sadece “iyi sanat” değil. Bu bir yüzleşme.
There is a specific heaviness in the sections built around shoes and the accompanying text about objects as memory carriers. A shoe is a simple form, but in a pile it becomes unbearable, because each one implies a person, a body, a route, a loss. In front of that mountain, people go quiet in the same universal way: eyes fixed, shoulders pulled inward, words failing. It’s the kind of silence that doesn’t mean emptiness—it means the mind is full and language is not enough.
Ayakkabılar etrafında kurulan bölüm ve nesnelerin “hafıza taşıyıcısı” oluşuna dair metin ayrı bir ağırlık taşıyor. Ayakkabı tek başına basit bir form; ama yığın hâlinde dayanılmaz oluyor, çünkü her biri bir insanı, bir bedeni, bir yolu ve bir kaybı ima ediyor. O tepenin karşısında insanlar aynı evrensel biçimde susuyor: gözler sabitleniyor, omuzlar içe kapanıyor, kelimeler yetmiyor. Bu sessizlik boşluk değil; zihnin doluluğu ve dilin yetersizliği.
I also loved how the building’s industrial architecture amplifies everything. High ceilings, long halls, steel beams—Feshane makes the installations feel public, almost like a square. It’s not a small, private viewing experience. It is shared. And that matters, because the exhibition is about collective memory, not individual sentiment. The space turns looking into a social act. In a way, even walking becomes part of the work.
Binanın endüstriyel mimarisinin her şeyi büyütmesi de çok etkileyiciydi. Yüksek tavanlar, uzun holler, çelik taşıyıcılar… Feshane yerleştirmeleri “kamusal” hissettiriyor, neredeyse bir meydan gibi. Küçük, özel bir izleme deneyimi değil bu. Paylaşılan bir deneyim. Bu da önemli, çünkü sergi bireysel duygu değil kolektif hafıza üzerine kurulu. Mekân, bakmayı sosyal bir eyleme dönüştürüyor. Hatta yürümek bile bir noktada eserin parçası oluyor.
Another layer that stayed with me is how the exhibition shifts your understanding of “beauty.” Some pieces are visually stunning—color, pattern, reflection, repetition—yet they pull you toward uncomfortable truths. The exhibition keeps flipping the switch from aesthetic pleasure to moral awareness. You catch yourself thinking “how beautiful,” and then immediately: “what does this beauty contain?” That tension is not a flaw. It’s the point.
Beni en çok etkileyen katmanlardan biri de serginin “güzellik” algını dönüştürmesi oldu. Bazı işler görsel olarak büyüleyici—renk, desen, yansıma, tekrar—ama seni rahatsız edici gerçeklere doğru çekiyor. Sergi sürekli estetik hazdan ahlaki farkındalığa geçiş yapıyor. “Ne kadar güzel” diye düşünürken hemen ardından şu geliyor: “Bu güzelliğin içinde ne var?” Bu gerilim kusur değil. Tam da amaç bu.
And yes, Ahmet Güneştekin’s work travels, which feels fitting—because memory also travels. After Istanbul, parts of this artistic journey continue abroad, including in Italy. Seeing that global circulation made me think about how the themes here are not only local. Displacement, erasure, survival, the struggle to be seen—these are human patterns, repeating across borders. The exhibition speaks from Türkiye, but it doesn’t stay inside Türkiye.
Evet, Ahmet Güneştekin’in işleri dolaşıyor—ki bu çok anlamlı, çünkü hafıza da dolaşır. İstanbul’dan sonra bu sanat yolculuğunun farklı bölümleri yurt dışında, İtalya da dahil olmak üzere devam ediyor. Bu uluslararası dolaşımı düşününce sergideki temaların yalnızca “yerel” olmadığını daha çok hissettim. Yerinden edilme, silinme, hayatta kalma, görünür olma mücadelesi… Bunlar sınırların ötesinde tekrar eden insan hâlleri. Sergi Türkiye’den konuşuyor ama Türkiye’nin içinde kalmıyor.
When we left Artİstanbul Feshane, daylight felt almost too ordinary. The city was still the city, the water still moved, people still rushed—yet something in me had shifted. Good exhibitions do that: they don’t end when you exit the building. They follow you. On the way out, Özge and I talked about how rare it is to experience an exhibition that is visually ambitious and ethically sharp at the same time. “Hafıza” here isn’t just remembrance. It is responsibility.
Artİstanbul Feshane’den çıkınca gün ışığı neredeyse fazla “normal” geldi. Şehir aynı şehirdi, su aynı su, insanlar aynı telaş… ama içimde bir şey yer değiştirmişti. İyi sergiler böyle yapar: kapıdan çıkınca bitmez. Seninle gelir. Çıkışta Özge’yle şunu konuştuk: Hem görsel olarak bu kadar iddialı hem de etik olarak bu kadar keskin bir sergiyi yaşamak nadir. Buradaki “Hafıza” yalnızca hatırlamak değil. Sorumluluk.
If you ever find yourself in Istanbul with a few hours to spare, this is the kind of place that doesn’t just fill time—it changes the texture of your time. For me, this visit wasn’t only about seeing contemporary art. It was about seeing how a space, a city, and a set of objects can hold truths that are often pushed aside. I left with gratitude for the courage of the work, and with a quieter, heavier awareness of what we owe to stories that were never allowed to be fully told.
İstanbul’da birkaç saatin varsa, burası zamanı “dolduran” değil zamanın dokusunu değiştiren bir yer. Benim için bu ziyaret sadece çağdaş sanat görmek değildi. Bir mekânın, bir şehrin ve nesnelerin; çoğu zaman kenara itilen gerçekleri nasıl taşıyabildiğini görmekti. Çıkarken, işlerin cesaretine karşı bir minnet duydum; bir de tam anlatılmasına izin verilmeyen hikâyelere karşı borcumuzu hatırlatan daha sessiz, daha ağır bir farkındalık.