- " အခ်ိန္တိုင္း ျဖဴစင္ေနဖို႔ လိုသလား..." ဆိုရင္
" ဟင့္အင္း "လို႔ဘဲ ေျဖမယ္ ..။
အၿမဲတမ္း လိမ္မာျပေနရတာဟာ
အၿမဲတမ္း ပ်င္းဖို႔ေကာင္းတယ္ ..။
လူလိမၼာလို႔ သတ္မွတ္ခံရမယ့္ အခြင့္အေရးထဲမွာ
ကိုယ့္လြတ္လပ္မႈကို အဆံုးမစီရင္ပစ္ႏိုင္ဘူး ...
ဘဝကို တစ္ေျဖာင့္တည္းဆြဲရတာ
သိပ္ပ်င္းစရာႀကီးဘဲ... ။
ေခါက္႐ိုးက်ဳိး ႐ိုးအီေနတဲ့ ပံုစံခြက္ေတြနဲ႔ဘဲ တသမတ္ႀကီး
ေလွ်ာက္မေနခ်င္ဘူး ... ။
ေျပာင္းလဲေနမယ့္ ေထာင့္ခ်ဳိးေတြ၊ အေကြ႕အေကာက္ေတြက္ို သေဘာက်တယ္ ... ။
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ version ေျပာင္းေနရတာႀကိဳက္တယ္ ..။
သူမ်ားႀကိဳက္မယ့္ version ကိုေတာ့
လိုက္ၿပီးေျပာင္းလဲမေပးႏိုင္ဘူး ..။
လိုအပ္ရင္ ကိုယ့္ဗားရွင္းကို
သူတို႔ သေဘာက်လာေအာင္ဘဲ လုပ္တယ္ ...။
လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ မေကာင္းမႈ ဆိုတာ
သူ႔ကို ၾကည့္တဲ့ အျမင္ေတြကေန စတယ္တဲ့ ...။
ဘာျဖစ္ျဖစ္ အျပစ္ဆိုမယ့္ ပတ္ဝန္းက်င္ဟာ
ကိုယ့္လက္တစ္ကမ္းမွာ
အသင့္ေစာင့္ေနမွာပဲ ...။
လူေတြက သိပ္ဆူတယ္ ...
ကိုယ္ေတာ့ နားေထာင္မေနပါဘူး ..။
တစ္ေယာက္ေယာက္က ကိုယ့္ကို ေဘာင္မခတ္ေစခ်င္ရင္
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုအရင္ဆံုးကန္႔သတ္ရတယ္ ...။
ကိုယ့္ကန္႔သတ္မႈထဲမွာ ကိုယ့္ေပ်ာ္ရႊင္မႈကိုရွာတယ္ ..။
တခ်ဳိ ့စည္းကမ္းေတြက သိပ္ပ်င္းရိဖြယ္ရာပဲ ...။
ဘယ္သူ႔ကိုမွ မထိခိုက္တာေသခ်ာရင္
စည္းကမ္းဆိုတာေတြကို
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ဘဲ ခ်ဳိးဖ်က္လိုက္တယ္ ..။
အဆိပ္ရွိတဲ့ ျမႇားေတြကို
ထိုင္ပစ္ခ်င္ပစ္ေနမယ္ ...
ျမႇားဟာ ဘယ္သက္ရွိရဲ႕ ေသြးေၾကာကိုမွ
သြားမေထာက္မိရင္ ေတာ္ၿပီ ...
ျမႇားရဲ႕ လားရာဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္မႈေပါ့ ..။
ေကာင္းတဲ့အခါေကာင္းမယ္ ...
ဆိုးတဲ့အခါလည္း ဆိုးမယ္ ..။
ေရခ်ိန္ေက်ာ္တဲ့အထိ ေမာ့ခ်ၿပီး
မူး႐ူးကြဲၿပဲ ေျဗာင္းဆန္တဲ့အခါလည္းရွိမယ္..။
ဘုရားေပၚ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔
ပုတီးထိုင္စိပ္ေနတဲ့အခါလည္း ရွိတယ္ ..။
အေျပာင္အျပက္ေတြနဲ႔ဘဲ ေပါေတာေတာျဖစ္ေနတဲ့အခါလည္းရွိမယ္ ... ။
ဘယ္သူမွ လိုက္မမီတဲ့ ေလးနက္ျခင္းမ်ဳိးနဲ႔
တည္တံ့ေနတဲ့အခါလည္းရွိတယ္ ... ။
ေက်ာ့ေက်ာ့ေမာ့ေမာ့နဲ႔ သပ္သပ္ရပ္ရပ္နဲ႔
ပံုစံတက် ေနတဲ့ရက္ေတြလည္းရွိတယ္ ...။
အေပါက္အၿပဲေတြ ေကာက္ဝတ္ၿပီး
စုတ္တိစုတ္ခ်ာနဲ႔ တစ္ၿမိဳ႕လံုးပတ္ေနတဲ့အခါလည္းရွိတယ္ ... ။
သိပ္ျဖဴစင္လည္း ကိ္ုယ္ ...
သိပ္ယုတ္မာလည္း ကိုယ္ဘဲ ..။
ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ယုတ္မာမႈဆိုတာက
တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို မထိခိုက္ေစဘဲ
ကိုယ့္ေပ်ာ္ရႊင္မႈသက္သက္အတြက္
ခ်ဳိးဖ်က္လိုက္တဲ့ ေပ်ာ္စရာ အကုသိုလ္ဘဲ
ျဖစ္ေနရမယ္ .. ။
သေဘာက်မိတဲ့ ဝါက်ေလးတစ္ေၾကာင္းရွိတယ္ ..
" ေခ်ာင္းဆိုးေစမယ့္ အေအးဘူးကို
ဝယ္လာတဲ့ကိုယ္ဟာ
တစ္ခါတေလအတြက္ေတာ့ မွန္တယ္ !" တဲ့ ။
လူေတြ ေပးတဲ့အမွတ္ကို စိတ္မဝင္စားဘူး ..။
ကိုယ့္ဘဝကို ကိုယ္တိုင္ဘဲ
အေပါင္း/ အႏုတ္ လုပ္တယ္ ...။
၉၉ ေပေလာက္ ေျဖာင့္တန္းလာခဲ့ၿပီးမွ
ေနာက္ဆံုး ၁ ေပမွာကိုယ္က မျဖစ္မေနေကြ႕ေကာက္လိုက္ရတဲ့အခါ ..
ကိုယ့္ကို ေပ ၁၀၀ စာ ေကြ႕ေကာက္တဲ့သူအျဖစ္
သတ္မွတ္လိုက္ၾကမွာပဲ ... ။
ဒါေၾကာင့္ ...သူတို႔အတြက္ အၿမဲလိမ္မာေရးျခားရွိမေပးႏိုင္ဘူး ..။
တစ္ဒဂၤစာ ကိုယ့္ဆိုးသြမ္းမႈမွာ
သူတို႔ မေပ်ာ္မရႊင္ျဖစ္ေနရင္
လက္ျပ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ရံု ... ။
စည္းေတြ ေဘာင္ေတြနဲ႔ ပလူပ်ံေနတဲ့
စကားဝိုင္းမွာ ကိုယ္ဟာ
ျပံဳးၿပီး ႏႈတ္ဆိတ္ေနလိုက္ရံု ..။
တကယ္ပါ ...ဘဝမွာ လူေတြ အမ်ားႀကီး မလိုဘူး ...။
တကယ္ ရွိသင့္တဲ့ လူေတြပဲလိုတယ္ ...။
လူတိုင္းကို နားမေထာင္ဘူး ...
ကိုယ့္အတြက္အေရးႀကီးတဲ့ လူတခ်ဳိ ့ရဲ႕
အသံကိုဘဲ နားစြင့္တယ္ ..။
ဘဝက တကယ့္တိုတိုေလးရယ္ ... ။
ဒီအေတာအတြင္းမွာ ေကာင္းျခင္း/ဆိုးျခင္း
ႏွစ္မ်ဳိးလံုးရွိတဲ့ လူ႔သဘာဝစစ္စစ္နဲ႔ဘဲ
ေနေပ်ာ္ေအာင္ ေနခ်င္တယ္ ... ။
ကိုယ့္ဆိုးျခင္းက
တစ္စံုတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘဝကို
ဒုကၡေလာင္းေပးတာ မဟုတ္ရင္ ေတာ္ၿပီ ...။
လူလိမ္မာေလးလိုအၿမဲ ေနျပမွ
ေလာကမွာ ဂုဏ္ထူးထြက္ရ႐ိုးဆိုရင္
အဲဒီစာေမးပြဲကို
ကိုယ္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ က်ရႈံးခံလိုက္မယ္ ..။
ဘဝမွာ လူေတြရဲ႕လက္ခုပ္သံခ်ည္း
အၿမဲ မလိုဘူး ...။
ကိုယ္ရယ္ ကိုယ့္ေပ်ာ္ရႊင္မႈရယ္ပဲ လိုတာပါ ... ။
ေသခ်ာတာတစ္ခုေတာ့ရွိမယ္ ...
တစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕ ထင္ျမင္ခ်က္ဆ္ိုတာအတြက္
ကိုယ့္ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို
ဘယ္နည္းနဲ႔မွ ေစ်းႏွိမ္ၿပီး
ခ်ေရာင္းမပစ္ႏိုုင္ဘူး ဆိုတာပါပဲ ..။
.