ကားေမာင္းရင္ အတင္းတိုးျဖတ္ျပီးမ၀င္တာ ကားေမာင္းမကၽြမ္းက်င္လို႔မဟုတ္ဘူး။
ဘတ္စ္ကားစီးရင္ အထဲကိုတိုး၀င္ေပးတာ ျပန္ထြက္ရင္ ခက္မယ္ဆိုတာမသိတဲ့ ငပိန္းမို႔မဟုတ္ဘူး။
အစည္းအေဝးခန္းထဲမွာ ဖုန္းကိုဖုန္းသံပိတ္ထားတာ အစညိးအေဝးက်င္းပတဲ့သူကိုေၾကာက္လို႔မဟုတိဘူး။
ထိုင္ခံုမွာထိုင္ရင္ ေက်ာပိုးအိတ္ကို ေဘးမခ်ဘဲ ေပါင္ေပၚတင္ထားေပးတာ အပင္ပန္းခံႏိုင္လြန္းလို႔မဟုတ္ဘူး။
သင္တန္းမွာ ဖုန္းသံပိတ္ထားတာ ဆရာကိုေၾကာက္လို႔မဟုတ္ဘူး။
ဘုရားမွာ အသံအက်ယ္ၾကီးနဲ႔ ဘုရားမရွိခိုးတာ ဘုရားစာမရလို႔မဟုတ္ဘူး။
ကားရပ္ရင္ ေနာက္တစ္ေနရာအတြက္ပါ ပါကင္ခ်န္ရပ္ေပးတာက အခ်ိန္ေတြတအားေပါေနလို႔မဟုတ္ဘူး။
အေ၀းေျပးကားစီးရင္ ေနာက္ဆံုးထိခံုကိုမလွန္တာ ဇိမ္မခံတတ္လို႔မဟုတ္ဘူး။
စားထားတဲ့မုန္႔ခြံေတြ တစ္ရွဴးေတြကို လမ္းေဘးမပစ္ဘဲ လက္ထဲကိုင္ထားတာက အလုပ္ရႈပ္ခံႏုိင္လြန္းလို႔မဟုတ္ဘူး။
လူမ်ားတဲ့ေနရာမွာ တိုးေ၀ွ႔မေနဘဲ တန္းစီေပးတာ ျမန္ျမန္ မျပီးခ်င္လို႔မဟုတ္ဘူး။
အဲဒါေတြအားလံုးကို ယဥ္ေက်းမႈလို႔ေခၚတယ္။ ယဥ္ေက်းတယ္ဆိုတာ ဟုတ္ကဲ့ရွင့္ ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်လို႔ စကားလွလွေလးေျပာတတ္ရံုနဲ႔မဟုတ္ဘူး။ တစ္ဘက္လူကို ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္တဲ့စိတ္နဲ႔ ကိုယ့္ရဲ႕ အေျပာအဆို အျပဳအမူေတြကို ထိန္းသိမ္းတတ္မွ ယဥ္ေက်းတယ္လို႔ေခၚတာ။ အဲဒါမရွိဘဲနဲ႔ေတာ့ ယဥ္ေက်းတယ္ဆိုတာ အေပၚယံပဲျဖစ္ေနဦးမွာပဲ။
ေတြးမိေတြးရာ၊စပ္မိစပ္ရာ