Ulucanlar Prison Museum / Ulucanlar Cezaevi Müzesi ( ENG-TR)



Hello My Dear Traveler Friends.

I've been away from you for a while. Once I recover, I will continue writing as soon as possible. I'm currently trying to write on my phone while lying down. Imagine for a moment that you were treated unfairly and went to jail. You are left alone between four walls. You are trying to rejoice with the dream of freedom by looking at the sky through the iron-barred window of the wall. Your longing for your loved ones has grown in your heart like a centuries-old plane tree. I would like to talk about the "Ulucanlar Prison Museum", which used to be very famous and is now used as a museum, which will make you experience such feelings.


You can come to Ulucanlar Prison Museum from different routes from Ankara's Kızılay, Çankaya, Mamak and Keçiören districts. Since I come from Kızılay district, I will give you these directions. First of all, you need to come to Kızılay Square, which takes about 35 minutes from Ankara bus station. You should take one of the buses numbered 321 and 392 and get off at the Ankara Hospital stop. By following the sign that says Ulucanlar, you can reach the door of the museum after about a ten-minute walk. At the entrance, we enter the garden of the museum through an iron-fingered gate built in front of two walls opposite each other and a passage with Ulucanlar Prison written on a piece of stone placed on the walls in capital letters.

On the right side of the museum, which has a large garden, there were different plants and flowers placed on the greenery. They also exhibited an earthen-looking wall clock symbolizing time in the middle of green grass.

On the left side of the garden, they built a large parking area where vehicles can be parked. They placed a large board showing the map of the interior and directional signs at the front of the garden. They also tried to show the materials used inside and carrying works of art, a wooden colored direction board.

In front of the entrance of the museum, there is an iron-covered glass hut with a model soldier inside, a military vehicle right behind it, and a ticket office behind the front.

The entrance fee for Ulucanlar Prison Museum is 7 TL for normal citizens and 2 TL for students. The museum card is not valid here. We could also visit the Rahmi Koç Museum with the ticket we bought here. There is no fee charged only for our disabled citizens and relatives of martyrs. We buy our ticket and enter the museum by walking through the very cold, narrow and slightly damp walls.

I can say that the inside of the prison is very spacious. It has two courtyards and wards that can be accessed from the courtyards through narrow steel doors. When I saw the roads and high walls that resembled old building blocks, I felt trapped. There are also informational articles and newspaper headlines from the old periods of the prison on some parts of the walls.

This is the 9th and 10th Hilton ward, which I can call the most luxurious wards of the prison. Famous statesmen and writers of the period were also imprisoned here. Among them is the 16th Prime Minister of the Republic of Turkey, Bülent Ecevit. The rooms are narrow and cold. The walls are free of dampness, the bunk beds are made of simple iron, with a thin blanket on top. My God, how can life pass in a room like this? Those sleeping inside have pictures in front of the bunk beds, with their past and the crimes they committed at that time written on them.

Now I will show you a video. Believe me, I got goosebumps while watching this animation. These are the observation rooms. So lockdowns...

Places where prisoners are kept in single, dark rooms. They did the voices of the prisoners as they walked down this corridor. Believe me, I was very impressed and saddened by what I heard and the voices.


A dark narrow corridor. Close to it, there are small doors made of iron that are difficult to get into. The locks of the doors are so strong; There is no way to get out. It has a small iron window and only a bed... I tried to look through some doors that are open to visitors. Inside, human prisoners made from lifeless mannequins and their sad and troubled states are shown.

Of course, there is a guard waiting at the head of this isolation room with a huge old notebook in front of him.

It would be very sad if the cries of people who were unjustly imprisoned in these isolation rooms were heard. Even though this is a fiction and animation, the voices and screams affect people deeply. We wanted to leave these frightening and chilling rooms and go towards the wards where they were kept together. I see that there are waiting huts on some parts of the walls. Access to the collective dormitories is provided from the first courtyard. When we came to the courtyard, black and white album pictures of people who slept here in the past were hung on the walls and some information about themselves was given.

Now, let's see what's inside the 4th ward... There are two wooden doors in the ward. One is the room of the mass prisoners sleeping inside and the other is the room we can call the kitchen. Everything has been tried to be displayed and displayed by making it look orderly and natural. We encounter the sight of a complete old prison.

Before looking at the rooms, let's find out what "Pacing" means for those who are in prison. They enlightened us on this issue in the informational article on the board. Volta, which means going and coming to a place in a certain order, has a great meaning for the prisoners as it represents a time when they are released from prison.

Volta, which is usually done by waving rosaries or tying hands behind their backs and chewing on the heels of their shoes, is an indispensable ritual for prisoners.

First, let's look at the rooms where the prisoners were kept together. The prisoner's room is reflected very well, with a wide path in the middle, two-storey bunk beds facing each other, and brown-toned woolen blankets on top. They tried to reflect naturally and realistically the attitudes and movements of the lifeless models, their longing for the outside world and their loved ones, and the scenes of them eating and drinking tea with each other to spend time. Here, we see the room of the long waiting years spent with the grief-stricken person who is lost in thought by reading his notebook with old wrinkled pages on the bed, and with friends who try to make their companions forget their pain and troubles by playing the saz. Even though the idea of not being able to go out is very sad, even though it is a large, slightly damp room with a long-pipe stove in the middle, which we used in our homes in the past, it is meant to create a home environment...

Directly opposite Ward 4 is the prisoners' kitchen room. Let's take a look there if you want. I'm going in. Let's see what we have, let me show you right away. In front of the kitchen, in a short, narrow hall, there was another small room that looked like a tea house. Our lifeless mannequin has already started to prepare your tea for his grief partners... The paintings on the wall also contain the albums of people who have previously served time in prison. The kitchen consists of old bowls, pots and plates placed on angular countertops. Pots, pitcher-shaped water containers used in old village houses and small picnic tubes are also exhibited here. In the name of reality, they tried to show most of the kitchen utensils as old, dirty and broken.

After visiting this ward, let's go out to the courtyard and walk together towards the 5th Ward. This is also a ward where mass prisoners stay. The album paintings, which consist of black perforated iron frames on the walls of the courtyard, also feature prominent people. Among my acquaintances are "Yılmaz Güney" and "Dr. Ahmet Tevfik Ozan".

It's time for the 5th Ward, where they have hung news articles from newspaper headlines from that period on the wall at the entrance. Even though there were news that no one wanted to read and that bothered them, they tried to convey to us what happened in those periods.

Most of those in the 5th Ward are writers, poets and journalists of the period. In this room where people stay together, there are pictures of people sleeping in front of their bunk beds, information about themselves and the crimes they committed. Frankly, it made me a little sad to see people whose poems and writings I loved. The most important of these was "Nazım Hikmet".

I would like to take you to a ward of the Ulucanlar Prison museum that really creates a museum atmosphere for me. This is Ward 6, they tried to display all the belongings left by the prisoners here in the glass showcase, with their completely natural and real belongings. This was the most striking and most visited room of the museum. Old typewriters, organs and sewing machines reflecting those periods were the most striking ones. The signed book "Creating a Man" and his business card belonging to Necip Fazıl Kısakürek, one of our famous poets and writers, are also exhibited here in the glass showcase. In addition, a wooden carved sewing box belonging to Nazım Hikmet, whom I love very much and whose poems I read with admiration, and a line from the poem "Invitation", written in his own handwriting, are shown to visitors here. It really feels sad when you look at the belongings of those buried here. It breaks our hearts to see his pen, his rosary, his dirty undershirt torn from the front, the books he reads and his prayer rug.

I would also like you to see the bath room prepared for the prisoners in the museum.

Prisoners used to go to the bathhouse and wash themselves with hot water heated in the boilers you see below. When it comes to bathhouse, one expects a marble belly stone right in the middle, but we cannot see it here.

After leaving the bathhouse, we walk through some narrow corridors and stairs and come across open viewing rooms where prisoners are allowed to meet face to face with their loved ones and relatives. These narrow rooms, which can only be entered by one person, are numbered. There is only an iron window in between. From here, prisoners can talk to their loved ones.

That's all for now, my dear friends, what I will tell you about the Ulucanlar Prison Museum. Even though I had difficulty in my bed because I was a little uncomfortable while writing this article, I wanted to stay among you and stay away from you. I hope you enjoyed it. See you in another article, take care of yourself.


Merhabalar Sevgili Gezginci Dostlarım.

Aranızdan biraz uzak kaldım. İyileştiğim de en kısa zamanda yazılara devam edeceğim. Şu anda yatarak telefondan yazmaya çalışıyorum. Bir an için haksızlığa uğrayıp hapse girdiğinizi düşünün. Dört duvar arasında tek başına kaldınız. Duvarın demir parmaklı penceresinden gökyüzü bakarak özgürlüğün hayaliyle içinize su sermeye çalışıyorsunuz. Sevdiklerinize olan hasretiniz yüreğizde, asırlık çınar ağacını gibi büyümüş. Sizlere böyle duyguları yaşatacak eskiden çok meşhur olan ve şimdilerde müze olarak kullanılan "Ulucanlar Cezaevi Müzesi"'inden bahsetmek istiyorum.


Ulucanlar Cezaevi Müzesine Ankara' nın Kızılay, Çankaya, Mamak ve Keçiören ilçelerinden farklı güzergahlardan gelebilirsiniz. Ben Kızılay ilçesinden geldiğim için sizlere bu yol tarifini vereceğim. Öncelikle Ankara otogarıdan yaklaşık 35 dakika süren Kızılay Meydanı gelmeniz gerekiyor. Buradaki 321 ve 392 nolu otobüslerden birine binerek Ankara Hastanesi durağında inmelisiniz. Ulucanlar yazan tabelayı takip ederek yaklaşık on dakikalık yürüme mesafesinden sonra müzenin kapısına ulaşabilirsiniz. Girişte karşılıklı yan yana iki duvarın önüne yapılmış demir parmaklı bir kapı ve büyük harflerle duvarların üstüne koyulan taş parçasına Ulucanlar Cezaevi yazan bir geçitten, müzesinin bahçesine giriyoruz.

Geniş bir bahçesi olan müzenin sağ tarafında yeşilliklerin üstüne konulmuş değişik bitki ve çiçekler vardı. Ayrıca yine yeşil çimenlerin ortasında zamanı simgeleyen toprak görünümlü duvar saati sergilemişler.

Bahçenin sol tarafında ise araçların park edilebileceği geniş bir otopark alanı yapmışlar. İçerinin haritasını gösteren büyük bir pano ve yönlerdirme tabelalarını da bahçenin ön tarafına yerleştirmişler. İçeride kullanılan ve sanat eseri taşıyan malzemeri de ahşap renkli bir yön tahtasını göstermeye çalışmışlar.

Müzenin giriş önünde demir kaplı camdan bir külube ve içinde maketten yapılmış bir asker, hemen arkadasın da askeri araç ve önün arkasında gişe bölümü bulunuyor.

Ulucanlar Cezaevi Müzesini giriş ücreti olarak normal vatandaşlara 7 TL öğrenciler için 2 TL fiyat belirlemişler. Burada müze kartı geçerli değilmiş. Buradan aldığımız biletle Rahmi Koç Müzesini de gezebiliyormuşuz. Sadece engelli ve şehit yakını vatandaşlarımız için ücret talep edilmiyor. Biletimizi alıp, oldukça soğuk dar biraz leke nem tutmuş duvarların arasından yürüyerek müzenin içine giriş yapıyoruz.

Cezaevinin içinin çok geniş olduğunu söyleyebilirim. İki avlusu ve avlulardan dar çelik kapılardan geçilen koğuşlar var. Eski yapı taşları andıran yolları ve yüksek duvarlarını gördükçe kendimi kapana kısılmış gibi hissettim. Duvarların bazı bölümlerinde cezaevinin eski dönemlerine ait bilgilendirme yazıları ve gazete başlıkları da yer alıyor.

Burası cezaevinin en lüks diyebileceğim koğuşları 9. ve 10. Hilton koğuşu olarak geçiyor. Burada dönemim ünlü devlet adamları ve yazarları da mahkum olarak yatmışlar. Bunların arasında 16. Türkiye Cumhuriyetinin Başbakanı, Bülent Ecevit'te yer alıyor. Odalar dar ve soğuk. Duvarlar rutubetsiz, ranzalar basit demirden yapılmış, üstünde ince bir battaniye var. Tanrım, böyle bir odada hayat nasıl geçer. İçerde yatanların ranzaların önünde resimleri geçmişleri ve o dönemde işledikleri suçlar yazıyor.

Şimdi sizlere bir video izleteceğim. İnanın bu canlandırmayı izlerken benim tüylerim diken diken oldu. Burası müşahede odaları. yani tecritler...

Mahkumların tek kişilik karanlık odalarda tutulduğu yerler. Bu koridorda yürürken mahkumların seslendirmesini yapmışlar. İnanın duyduklarımdan ve seslerden çok etkilendim ve üzüldüm.


Karanlık dar bir koridor. Ona yakın küçük demirden yapılmış, içeri zor geçilen kapılar var. Kapıların kilitleri o kadar sağlam ki; çıkmanın imkanı yok. Küçük demirden bir penceresi ve sadece yatak... Ziyaretçilere açık olan bazı kapılardan bakmaya çalıştım. İçeride cansız mankenden yapılan insan mahkumları ve üzüntülü ve dertli halleri gösteriliyor.

Tabi bu tecrit odasının başında bekleyen önünde kocaman eski bir defter olan gardiyan bulunuyor.

Bu tecrit odalarında gerçekten haksız yere yatan insanların feryatları duyulmuş ise bu çok üzücü olmuştur. Burası bir kurgu ve canlandırma da olsa sesler ve haykırışlar insanı derinden etkiliyor. Biz bu korkutucu ve ürpertici odalardan çıkıp, topluca kalınan koğuşlara doğru gidelim istedik. Duvarların bazı bölümlerinde bekleme kulübelerin olduğunu görüyorum. Birinci avludan toplu kalınan koğuşlara geçiş sağlanıyor. Avluya geldiğimizde duvarlara eski dönemlerde burada yatmış kişilerin, siyah beyaz albüm resimleri asılmış ve biraz kendileri hakkında bilgiler verilmiş.

Şimdi şu 4. koğuşun içinde neler var, bir bakalım... Koğuşta iki ahşap kapı bulunur. Birisi içerde yatan toplu mahkumların odası diğeri ise mutfak diyebileceğimiz odadır. Her şey nizami ve doğal görünümlü hale getirilerek sergilenmeye ve gösterilmeye çalışılmış. Tam bir eski cezaevi manzarasıyla karşılaşıyoruz.

Odalara bakmadan önce mahkum yatanların için "Volta Atmak" ne demekmiş öğrenelim. Panodaki bilgilendirme yazısında bu konuda bizi aydınlatmışlar. Bir yerde belli düzende gidip, gelmek anlamına gelen volta, mahkumlar için cezaevinden çıktığı bir zamanı temsil ettiğinden büyük bir anlam taşımaktadır.

Genellikle tespih sallayarak ya da elleri arkada bağlayarak ve ayakkabılarının topuklarını çiğneyerek yapılan volta, mahkumlar için vazgeçilmez bir ritüeldir.

İlk olarak mahkumların toplu kaldıkları odalara bakalım. Ortada geniş bir yol, karşılıklı iki katlı ranzalı yataklar ve üstünde kahverengi tonundaki yünlü battaniyelerle , mahkum odası gayet başarılı yansıtılmış. Cansız mankenlerin hal ve hareketlerinden, dışarıya ve sevdiklerine olan özlemlerini, vakit geçirmek için, birbirleriyle yemek yiyip, çay içtikleri manzaralarını doğal ve gerçekçi yansıtmaya çalışmışlar. Burada, yatağın üstünde eski kırışık sayfalarından oluşan defterini okuyarak, düşüncelere dalan keder mahkumu insan, saz çalarak yol arkadaşlarının acılarını ve dertlerini bir nebze unutturmaya çalışan dostlarla geçirilen uzun beklemeli yılların odasını görüyoruz. Biraz rutubetli geniş bir oda ve ortasında eskiden evlerimizde kullandığımız, uzun borulu sobasıyla, her ne kadar bir ev ortamı yaratılmak olsa da dışarıya çıkamama düşüncesi çok acıklı...

  1. Koğuşun tam karşısında mahkumların mutfak odası var. İsterseniz oraya da bir göz atalım. İçeri giriyorum. Bakalım neler var, hemen göstereyim. Mutfağa önünde dar kısa bir holde çay ocağına benzeyen küçük bir oda daha varmış. Cansız mankenimiz keder ortaklarına çaylarınızı hazırlamaya başlamış bile... Duvardaki tablolarda yine cezaevinde daha önce yatmış kişilerin albümleri yer alıyor.
    Mutfak, köşeli tezgahların üstüne yerleştirilmiş, eski çanak, çömlek, ve tabaklardan oluşuyor. Tencereler, eski köy evlerinde kullanılan ibrik şeklindeki su kapları ve küçük piknik tüpleri de burada sergilenmiş. Gerçeklik adına mutfak araç gereçlerin çoğunu eski, kirli ve bozuk olarak göstermeye çalışmışlar.

Bu koğuşu da gezdikten sonra , avluya çıkıp, 5. Koğuşa doğru birlikte yürüyelim. Burası da yine toplu mahkumların kaldıkları bir koğuştur. Avlunun duvarlarında yine siyah delikli demir çerçevelerinden oluşan albüm resimlerinde, ismi öne çıkmış kişiler de yer alıyor. Tanıdıklarım arasında "Yılmaz Güney" ve "Dr. Ahmet Tevfik Ozan" da var.

Sıra geldi 5. Koğuşa, burada da girişte yine o dönemlere ait olan gazete başlıklarından çıkan haber yazılarını duvara asmışlar. Kimsenin okumak istemediği ve canını sıkan haberler olsa da o dönemlerde yaşananları bizlere aktarmaya çalışmışlar.

  1. Koğuş da yatanların çoğu, yazar , şair ve dönemim gazetecileridir. Toplu olarak kalınan bu odada yine yatan kişilerin yattıkları ranzaların önünde resimleri, kendileri hakkında bilgi ve işledikleri suçlar yazıyor. Arada şiirlerini ve yazılarını sevdiğim kişileri görmek de beni açıkçası biraz üzdü. Bunlardan en önemlisi de "Nazım Hikmet" oldu.

Ulucanlar Cezaevi müzesinin, bana gerçekten müze havası yaratan bir koğuşuna sizleri götürmek istiyorum. Burası 6. Koğuş, burada yatan mahkumların bıraktıkları tüm eşyaları cam vitrinde tamamen doğal ve gerçek eşyalarıyla göstermeye çalışmışlar. Müzenin en dikkat çekici ve en çok gezilen odası da burasıydı. O dönemleri yansıtan eski daktilolar, org ve dikiş makinaları en dikkat çekici olanlarıydı. Cam vitrinde ünlü şair ve yazarlarımızdan olan Necip Fazıl Kısakürek'e ait olan imzalı "Bir Adam Yaratmak" kitabı ve kartviziti de burada sergilenmiş. Ayrıca yine çok sevdiğim ve şiirlerini beğenerek okuduğum Nazım Hikmet' e ait, ahşap oymalı dikiş kutusu, kendi el yazısıyla kaleme aldığı "Davet" şiirinden bir dize burada ziyaretçilere gösteriliyor. İnsan, burada yatanların eşyalarına baktıkça gerçekten üzülüyor. Kalemi, tespihi, önden yırtılmış kirli fanilası okuduğu kitaplar ve seccadesini görmek yürekleri parçalıyor.

Müzede mahkumlar için hazırlanmış hamam odasını da görmenizi isterim.

Mahkumlar aşağıda gördüğünüz kazanların içinde ısıtılan sıcak suyla hamama geçerek yıkanıyorlarmış. Hamam denildiğinde insan tam ortaya mermerden yapılmış bir göbek taşını bekliyor ama onu burada göremiyoruz.

Hamamdan çıktıktan sonra bazı dar koridorlardan ve merdivenlerden yürüyerek, mahkumların sevdikleriyle, yakınlarıyla yüz yüze görüştürüldükleri açık görüş odalarına rastlıyoruz. Tek kişinin girebileceği bu dar odalara numaralar verilmiş. Arada sadece demirden yapılmış pencere var. Buradan mahkumlar sevdikleriyle konuşabiliyorlar.

Ulucanlar Cezaevi Müzesinden sizlere aktaracaklarım şimdilik bu kadar sevgili dostlarım. Bu yazıyı yazarken biraz rahatsız olduğum için yattığım yatağımda zorlansam da aranızda kalıp, sizlerden uzak kalmak istedim. Umarım keyif almışsınızdır. Başka bir yazıda görüşmek üzere, kendinize iyi bakın.


Replies (14)