Irmak asansöre bindi. Yüz otuz yedinci katta oturuyordu. Kısa süreli asansör yolculuğu ona işkence gibi gelmişti. Kabinin açılmasıyla birlikte seri adımlarla asansörden indi. Dairesine doğru yürürken dairesinin genel güvenlik kilitleri devre dışı kalmış, özel alan kamera kayıtları durmuştu. Kapı açılmış ve Irmak'ın içeri girmesiyle birlikte kapanmıştı. Duvarlar; nanorobotlar yardımı ile ölçülen ruh haline göre renk değiştirme özelliğine sahipti. Irmak yetiştirmesi gereken bunca iş varken mavi rengini beklemiyordu. Duvarların rengine bir süre bakakalan genç kadın, üzerinde daha fazla düşünmeyip odasına geçti.
Evini özlemişti. İş için gittiği Adana'da geçirdiği iki hafta oldukça keyifliydi. Hep alışık olduğu düzenden kopmak başta kötü bir fikir gibi gelse de konfor alanından çıkmanın ayrı bir hazzı vardı. Kendini kısa süre yatağa attı ve geçirdiği iki haftayı düşündü. Fakat kalkıp çalışması gerekiyordu. Adana'daki son günlerinde işlerini biraz ertelemiş ve İstanbul'daki zamanından çalmak zorunda kalmıştı. Yatakta geçirdiği zaman için duvarın rengini suçlayıp ayağa kalktı. Hızlıca kıyafetlerini değiştirdi ve işe koyulmak için salona geçti.
Salon bıraktığından daha temizdi. Çalışma masasına doğru yönelirken masanın oturacağı kısmına yakın bölgesinde klavye belirdi. Yarı somut ışıktan oluşan ekran ise masanın üzerinde yerini almıştı. Irmak sandalyesini masaya normalden biraz daha fazla yaklaştırmıştı. Nanorobotlar Irmak'ın vücudu için en sağlıklı bilgisayar mesafesini belirleyip bilgisayarı yeniden konumlandırdı. Bu sırada ev işleri ile ilgilenen robot Irmak'a bir bardak süt getirdi. Irmak bardağın içine bakmadan ağzına götürdü ve aldığı beklenmedik tat sebebiyle tükürdü. Kahve olduğundan oldukça emindi çünkü ihtiyacı olan şey kesinlikle kahveydi. Yaşadığı dairenin olağan dışı davranmasına anlam veremiyordu. Nanorobotların hata yaptığını yıllardır duymamıştı. Yaşadığı şaşkınlık, bir süredir Adana'da olduğunu hatırlamasıyla son buldu. Vücudunda bazı değerler değişmiş olabilirdi. Süt bu yüzden gelmiş olmalıydı. Tekrar telaşla işe koyuldu. İşinin ne kadar süreceğini kestiremiyordu. Her şey bilgisayarına bağlıydı. Geçmiş hareketlerinden yola çıkarak bilgisayarının kendisi adına düzenlediği ve yorumladığı dosyaları kontrol etmeliydi. Çünkü bilgisayarının yaptığı işten kendisi sorumluydu. Saatlerini bilgisayar başında geçiren Irmak, işi hafifledikten sonra duşa girdi. Bilgisayarının işini iyi yapması onu rahatlatmıştı. Duştan çıkıp yatağına uzandı. Daha iyi hissediyordu. Yatağının karşısındaki duvarda bulunan iki boyutlu ekran, komut gelmeden aktifleşti.
"Tebrikler Irmak Eflatun, anne adayısınız."
Irmak şok olmuştu. Bu hiç beklenmedik gelişmeye ne tepki vereceğini bilemiyordu. Ne zaman? Nasıl? gibi sorular kafasından geçerken bir yandan da asıl problem zorla düşüncelerini ele geçiriyordu. Başını iki elinin arasına alıp dizlerini kendisine doğru çekti. Kafası bir anda o kadar dolmuştu ki artık düşünemiyordu. Ekranda beliren yazıları okumaya devam etti. Bu sırada odanın oksijen oranı yükselmişti.
"Tahmini kalan hamilelik süresi 9 ay 8 g 14 sa 54 dk"
"Hızlandırma prosesi ile tahmini hamilelik süresi 4 ay 0 g 3 sa 12 dk"
"Günlük beslenme planınız için onay beklenmektedir. (İşleme konuldu)"
Çocuk yetiştirme izni:
Irmak son dört yılını çocuk yetiştirme izni almaya çalışarak geçirdi. Fakat simülasyondan başarıyla geçemiyordu. Sahip olduğu bazı fikirler ülkeyi yönetenlerle örtüşmediği için olumlu sonuç alamıyordu. Fikirlerini saklamaya çalışıyordu fakat simülasyon bir aylık bir süreyi kapsıyordu. Bir çocuğun belirli yaşlarını içeren simülasyon, bu fikirleri tespit edebiliyordu. En azından fikirlerin ortaya çıkma potansiyeli sebebiyle risk olarak değerlendiriliyordu. Hatta bu fikirleri saklamaya çalışmasa simülasyon sona ermeden kendisini hapiste bulabilirdi. Simülasyonu aldatmak için sadece düşüncelerini farklı dile getirmek yetmiyordu. Düşüncelerin oluşturduğu fiziksel reaksiyonların önüne geçmek gerekmekteydi. Başarılabilir miydi emin değildi ama en azından hala hapse atılmamıştı. Irmak için denemeye değerdi. Çok az insanın sahip olduğu bu izin büyük kapıları açıyordu. Türkiye'de ve dünyanın birçok yerinde çok büyük paralar kazanabileceğiniz bir işti. Bu belgeyi almak çocuk yetiştirme işini devlet adına yapabileceğiniz anlamına geliyordu. Fiziksel ve ruhsal yeterlilik sınavları oldukça zordu. Bunları geçen adayların ayrıca düşüncelerini kanıtlaması gerekiyordu. Hiçbir devlet, istenmeyen fikirlerle donatılmış çocukların yetiştirilmesine izin vermiyordu. Annelerin yüzde 16,72'si çocuklarını tekrar görme hakkı elde edemiyor, yüzde 74,56sı ise kısıtlı görüş izni alabiliyorlardı. Kendi çocuğunu yetiştirme hakkına sahip olmak gibi ayrıcalıklar sadece çok zengin insanlarda vardı ve bu anne sayısının yüzde 0,04'lük kısmını kapsıyordu. Irmak kesinlikle bu yüzdelik dilimde değildi. Standartlara uygun bir baba ile Irmak'ın alabileceği en büyük hak çocuğunu takip etmek olabilirdi. Bu kategorideki çocukların ailesini tanıması için on sekiz yaşına kadar beklenmeliydi. On sekiz yaşına gelindiğinde de aile çocuğa anlatılıyor ve çocuk, tanışmak isteyip istemediğine karar veriyordu. Irmak'ın kafasındaki düşünceler ise risk grubundaydı. Simülasyonu aldatmanın henüz bir yolunu bulamadan hamile kalması tüm planlarını alt üst etmişti...
